Tekst alternatywny

Budowanie polskiego lobby

Wróg Ludu

Budowanie polskiego lobby

Od lat przekonywałem kluby „Gazety Polskiej”, szczególnie za granicą, że musimy zmienić formy działania. Do końca rządów Platformy Obywatelskiej kluby mogły kontestować placówki dyplomatyczne, polskie instytucje państwowe itd. Było wiadomo, że tam ich wiele dobrego nie spotka. Mimo to nakłaniałem do współdziałania z innymi organizacjami polskimi, ale także niepolskimi, spokrewnionymi ideowo lub realizującymi w danym momencie wspólne cele. Duży nacisk kładłem na zakładanie fundacji i stowarzyszeń przy klubach.

Muszę przyznać, że początkowo w wielu środowiskach, również wśród niektórych klubowiczów, nie spotkało się to z uznaniem. Zachęta do bardziej cywilizowanego zbierania pieniędzy niż składka do kapelusza, organizowania biur była odbierana jako próba jakiegoś finansowego matactwa. Dopiero kiedy udało się zdobyć pierwsze dotacje na ważne cele społeczne, wiele osób zrozumiało, o co chodzi. Zanim to odniosło skutek, musiałem się o sobie nasłuchać albo naczytać strasznych rzeczy. Notabene dla prowadzonych przeze mnie mediów nie oznaczało to korzyści finansowych. Nierzadko musieliśmy w taki czy inny sposób wspierać te działania.

Fakt współpracy z polskimi władzami czy placówkami dyplomatycznymi oceniano jako koniunkturalizm albo zdradę. Wielu Polaków mieszkających za granicą nie mogło przyzwyczaić się do innej sytuacji, tym bardziej że zmieniała się ona za wolno. Ataki na mnie i „Gazetę Polską” z tego powodu drukowało wiele mediów podających się za prawicowe. Do prawdziwego wrzenia doszło, gdy zacząłem zachęcać, by w sprawach rosyjskiej agresji występować wspólnie z Ukraińcami (ale nie banderowcami), Gruzinami czy Litwinami, a w sprawach obrony niektórych istotnych interesów Polski dogadywać się z bardziej racjonalnymi organizacjami żydowskimi. Tu już mnie zidentyfikowano jako żydo-banderowca (notabene banderowcy byli potwornymi antysemitami).

Jeżeli ktoś chce zrozumieć, po co taki wysiłek, powinien zobaczyć, jak Polonia wygrała bitwę o pomnik w Jersey City (poprzednio podobny sojusz zawarto przy wyborze Trumpa). Udało nam się znaleźć tak wspaniałych ludzi jak koordynator klubów „GP” na Amerykę Maciej Rusiński (organizował koncert w Carnegie Hall) i koordynator na USA Tadeusz Antoniak oraz jego żona Aneta (zorganizowali w USA Komitet Obchodów Katynia i Smoleńska). Podjęliśmy współpracę z niektórymi działaczami KPA, w tym z dr. Stanisławem Śliwowskim, a także z bardzo dobrym konsulem w Nowym Jorku Maciejem Gołubiewskim. Broniących pomnika było bardzo wielu. Ale polskie organizacje były przygotowane, wcześniej nauczyły się współpracy. Nauczyły się też sięgać po sojuszników innych narodowości i grup społecznych.
Tak się tworzy polskie lobby.

Tomasz Sakiewicz poleca:
Katyń – ostatni świadek
Polsko-brytyjska produkcja, trzymający w napięciu film sensacyjny pokazujący, jak tuszowano prawdę o Katyniu. Wielu za granicą dowie się, co tam się stało. Zalecam, by koniecznie kupić bilet burmistrzowi Stevenovi Fulopowi. A Polska Fundacja Narodowa lub Ministerstwo Kultury powinny wykupić reklamę na Time Square. Bez względu na to, ile by to kosztowało, zawsze będzie to taniej, niż pozwolić, by wrogowie pisali naszą historię.

Geniusz Niepodległości – album o marszałku Józefie Piłsudskim
To reprint przedwojennego albumu, a właściwie pewne opracowanie tego albumu. Wyrzucono przesłodzone wierszyki, a dodano zdjęcia. Jest trochę nieznanych dokumentów i nowych informacji. Przynajmniej dla mnie nowych. Piękne uczczenie stulecia niepodległości.

Tomasz Sakiewicz

Tomasz_Sakiewicz_small

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress